Hoe vaak word je wakker met het gevoel dat je gevangen zit? Iedere dag weer dezelfde race.  Opstaan, tanden poetsen, koffie, haasten naar werk, lunch, werk, avondeten, tandenpoetsen en repeat. Het lijkt alsof, hoe hard je ook je best doet, je telkens op dezelfde plek terechtkomt, in dezelfde positie. Zeker nu we veelal noodgedwongen thuis werken en we onze vrienden minder zien lijken we niet meer te kunnen ontsnappen aan het gevoel van uitzichtloosheid. We hebben alles, maar kunnen er niet van genieten. Het leven leidt jou, in plaats van jij het leven.

Wat is jouw doel in dit leven? Kan je deze vraag uberhaupt beantwoorden?  Wellicht komen er alleen nog maar meer vragen op door het stellen van deze vraag. Hier zijn bibliotheken over vol geschreven.

Psycholoog Tal Ben-Shahar spreekt over de ‘Arrival Fallacy’ (de aankomstfout). De valse overtuiging dat wanneer we een bepaald doel bereiken, we eindelijk gelukkig worden en blijven. Maar vervolgens vinden we altijd wel weer iets nieuws om naartoe te werken. Het verlangen blijft.
 
Ralph Waldo Emerson gaat nog iets verder en schrijft: “With the past, I have nothing to do; nor with the future. I live now.”  Hij wijst op hoe bevrijdend het kan zijn om te leven zonder doelen. Niet dat dit betekent dat je stopt met het bereiken van dingen. Het betekent dat je jezelf er niet langer door laat beperken. Als je niet te zeer aan doelen hangt, sta je opener voor wat er nu is en kom je op onverwachte plekken terecht. 

In de Bijbel zegt Paulus: “maar één ding doe ik: vergetend wat achter is, mij uitstrekkend naar wat voor is, jaag ik naar het doel: de prijs van de roeping van God, die van boven is, in Christus Jezus”. Paulus gelooft dus dat we in dit leven inderdaad nergens naartoe gaan, daarom richt hij zich op zijn Nieuwe Leven wat hij van Jezus Christus gekregen heeft. Je zult begrijpen dat Paulus met die wijsheid ‘deze wereld’ vanuit een heel ander licht beziet.

Het één zal je raken en het ander misschien niet. Het belangrijkste is hoe jij zelf antwoord geeft op deze vraag. Wat is jouw doel in dit leven? Denk daar eens over na. Juist nu de wereld om ons heen stiller wordt. Juist nu de gekte even is gaan liggen, kun je misschien scherper zien dan ooit tevoren.

"Als je de manier waarop je naar dingen kijkt verandert, veranderen de dingen waar je naar kijkt."  Wayne Dyer.

Emilie Speelman
Psychodynamisch Therapeut in Hilversum & Amsterdam

Soms krijg ik mannen in mijn praktijk die zich ontdaan voelen van hun mannelijkheid. Ze komen binnen met dit gevoel of ervaren dit nadat zij zich kwetsbaar hebben getoond in onze gesprekken. ‘Jeetje gast, ver-man je!’ bijten ze zichzelf toe. Wat letterlijk ‘zichzelf meester van zijn emoties worden’ betekent. Om over het woord ont-mannen maar te zwijgen.

Bij mij rijst dan de vraag: wat maakt nou een ‘echte vent’?

Er komen beelden in me op van woeste mannen met wilde haren die rauw vlees van gevangen oerossen afrukken. Of Fred Flintstone die Wilma aan haar haren de grot in sleept om nageslacht te verwekken. Uiteraard niet gehinderd door enige emancipatie.
Het vraagstuk ‘man’ en gender in het algemeen houdt de gemoederen bezig. Zonet verscheen in het Filosofiemagazine het artikel ‘Veel mannen voelen zich gecastreerd’. Hierin wordt gepleit voor herstel van de vaderlijke autoriteit. Omdat er ontvadering, en een gebrek aan vaderschap binnen het gezin, en autoriteit in de samenleving dreigt.  Een echte vader huilt niet en laat zien dat je af en toe je kiezen op elkaar moet zetten. Is dat zo?

Ik steek mijn licht op bij Koen Gubbels, ondernemer, schrijver, coach en ‘toevallig’ mijn vriend.

 Wat maakt een man ‘een echte vent’?
Hoe moet ik dat weten?
Jij bent toch ervaringsdeskundige?
Als man?
Ja.
Haha. Oké. Een echte vent is een man die ferm kan zijn als het moet en zacht kan zijn als het kan. Echte mannen kunnen tussen beide polen laveren. En hij moet een band kunnen verwisselen ;-)

Wat maakt dan dat mannen moeite hebben zicht ‘zacht’ te tonen?
Als je opgroeit creëer je - onbewust - een soort personage om door het leven te gaan. Wat we het ego noemen. Een personage dat bij ons hoog in het vaandel staat is de stoere probleemoplosser die het wel even zal fiksen en die door niets van zijn stuk gebracht wordt. Uiterlijk onbewogen, terwijl van binnen de emoties kolken. Zo’n personage lijkt stoer, maar is vaak niet meer dan een flinterdun schilletje. Het heeft weinig innerlijke kracht, maar wel een diepe behoefte aan externe bevestiging. Veel mannen gaan gebukt onder de last van dat rolmodel.

Is dit personage dan het beeld wat wij van ‘mannelijkheid’ hebben gemaakt?
Het is een combinatie van natuur en cultuur. Die stoerigheid zie je natuurlijk ook bij mannetjesapen in hun strijd om de apenrots. Niet dat er iets mis is met een potje stoeien of rugbyen – integendeel – maar die uiterlijke onbewogenheid – dat masker - is voorbij zijn houdbaarheidsdatum. Een belangrijk deel van het man-zijn in onze cultuur is ‘jezelf niet laten kennen’, wat feitelijk het onderdrukken van emoties is. Veel mannen herkennen hun emoties niet eens als emoties, laat staan dat ze er uiting aan kunnen geven. Ze voelen hooguit vreemd ongemak in hun lichaam of geest. Aangezien emoties een belangrijke uitlaapklep zijn, leidt dit tot veel stress.

Stress is ongezond. Maakt dit mannen dan ongezonder?
Dat denk ik wel ja. Ik vermoed zelfs dat er een sterke relatie bestaat tussen het uiten van emoties en levensverwachting. Doordat mannen meer moeite hebben met het uiten van hun gevoel dan vrouwen worden ze wellicht ook minder oud. Ze missen een cruciale uitklaapklep om hun spanning te laten ontsnappen.

Mag ik dan conluderen dat de uitdaging voor de man er in zit zijn zachte / vrouwelijke kant te ontdekken? En dat juist dit ook getuigt van kracht?
Absoluut. Mannen worden überhaupt zachter naarmate ze ouder worden. Hun rol verandert. Wereldveroveraars worden leraar of filosoof. Ze zien in dat de wereld niet om hen draait. Je ziet dit gereflecteerd in hun hormoonhuishouding. Doordat ze steeds minder testosteron aanmaken, nemen typische mannelijke eigenschappen als agressie en risicozoekend gedrag af. Biologisch gezien gaan ze meer op vrouwen lijken. Wat geen drama is want het gaat meestal gepaard met een groter relativeringsvermogen en groter levensgeluk. Overigens bevinden de seksen zich natuurlijk op een continuüum. De typische man of vrouw bestaat niet. Toch hebben we wel een gevoel voor wat typisch mannelijk of vrouwelijk is. Juist dat contrast maakt het spel der seksen zo boeiend.

Mannelijkheid en vrouwelijkheid bestaan dus alleen in relatie tot elkaar. ‘Verman je’ en  ‘meester van je emoties’ zijn, hebben voor mij nu een hele andere lading gekregen.
Dank je wel Koen.

Emilie Speelman

Mijn website staat dan nu toch echt officieel online. Het voelt alsof dat wat al maanden, jaren bij mij van binnen leeft een gezicht heeft gekregen. En dat 'laten zien wat er binnen leeft' is nu juist net waar ik mij als Therapeut voor inzet.  

In het getoonde kunstwerk weet de Oekraïense beeldhouwer Alexander Milov prachtig te vangen dat wat je kan waarnemen aan de buitenkant, niet altijd is wat er van binnen daadwerkelijk leeft. Hoe dichter we bij onszelf blijven, des te gelukkiger we ons voelen. We weten allemaal dat dat best moeilijk kan zijn. Er kan van alles op je pad komen wat maakt dat je je richting kwijt bent, je somber of eenzaam voelt. Dat je het even niet meer kan bolwerken om alle bordjes in de lucht te houden.

Ik ben Emilie Speelman. Middelste uit een gezin van vijf en nu zelf moeder van een dochter van 16 en een zoon van 14. Naast mijn werk als therapeut ben ik al meer dan 20 jaar werkzaam als vormgever en designer. In beide heb ik liefde voor het ‘rauwe’, ‘pure’ wat ontstaan is door invloeden van buitenaf. Een rots die zijn vorm dankt aan weer, wind en regen. Een persoon die vormt krijgt door ervaringen en gedachten. Zoals Plato zei  ‘Schoonheid is zichtbaar geworden liefde’.  Ik zie dat in God, in kunst, in de mens die zich uitdrukt in woorden, gedachten en non-verbale communicatie. Hoe mooi is de mens met al zijn oneffenheden, en krassen.

Door deze vernieuwde (eigen) site hoop ik meer mensen te mogen ontmoeten die met mij willen kijken naar de vorm die hun leven heeft aangenomen. Zodat je weer contact kan maken met jouw essentie, dat wat je werkelijk bent. Wat maakt dat je de regie kan hernemen over jouw eigen leven.

Te leven is een gunst, te weten hoe is een kunst.

Emilie Speelman